دردهایی که به مردم میدهیم، مانند میخهای است که به دیوار میزنیم و چون عذرخواهی میکنیم، مانند این است که آن میخها را دربیاوریم و آثارشان در دیوار باقی بماند.
اما نیکیکردن و برخوردهای بزرگوارانۀ آینده، مانند گِلی است که خالیگاهها را پر میکند.
✍ خلیل الرحمن خباب
۱۴۰۳/۱۲/۲۶ | ۱۱:۳۹ ب.ظ
به سپیدی گلبرگهای بابونه، به استواری ساقه و به عطر خیالانگیزش، احساساتم را در واژهها مینشانم و به دست نسیم میسپارم...!